forumAuPair.pl - Świat Operek

Szukam Au Pairek z tych okolic, jest ktos stad?



Pozdrawiam :*

Witam w tym roku wybieram sie do Stanow jako au pair( planuje na 2 lata),jednak nie ukrywam ze chcialabym tam zostac na dluzej.Poznalam tam kogos, i wiem ze chcialabym tam z nim zostac ale wiem ze to trudne..on nie jest narodowosci amerykanskiej,konczy mu sie w tym roku studencka..Nie wiem jak to bedzie.Wiem,ze niektorym operkom poszczescilo sie i mialy mozliwosc znalezienia sponsora,studiowania, zamiany wizy na studencka..Jednak czy to naprawde jest mozliwe do zrobienia?Macie takie doswiadczenia za soba albo znacie kogos komu sie to udalo?

Witajcie,

Ostatnio tak mnie naszło....

czy ten wyjazd ma sens, czy to w czymkolwiek mi pomoże....

a może jednak studia ? Albo gap year ale w polsce ? Nauka do matury za rok, zdawanie następnego przedmiotu...

albo studia zaoczne ? Tyle rozterek, tyle przemyśleń



Nie mam zielonego pojęcia czy chce lecieć do USA, czy chce zostać



rozpisując plusy i minusy....zawsze wychodzi mi po tyle samo....

Jesli ktoś posiada książki o podobnej tematyce i chciał by się wymienić to z chęcią wymienię lub tanio sprzedam następujące książki:



Niania w Londynie - Melissa Nathan

Pełna humoru opowieść o Jo - młodej dziewczynie z prowincji, która podejmuje pracę niani w brytyjskiej stolicy, by wyrwać się z małomiasteczkowej nudy. W wyjeździe do Londynu widzi ostatnią szansę na uwolnienie się spod opieki wszystkich osób (włącznie z nalegającym na ślub narzeczonym), które pragną ułożyć jej życie. (...) Zajęci swoimi sprawami pracodawcy Jo (Dick i Vanessa Fitzgeraldowie), z radością zrzucają na jej barki tak wiele obowiązków, że nudne wiejskie życie, jakie wcześniej prowadziła, zaczyna się wydawać kojące. Tymczasem sąsiadujący z jej sypialnią pokój zajmuje nowy lokator - Josh - przystojny syn Dicka z pierwszego małżeństwa



Niania w Nowym Yorku - Nicola Kraur, Emma McLaughin

„Niania w Nowym Jorku” to historia dwudziestokilkuletniej Nanny, która jako opiekunka czteroletniego chłopca staje się świadkiem rodzinnego piekła skrywanego za pozorami normalności.



Młode autorki, wcześniej pracujące jako zawodowe nianie, z drapieżną ironią ukazały współczesny model rodziny, wynaturzony przez wszechobecny kult konsumpcjonizmu: pozbawioną uczuć matkę, nieobecnego i zajętego romansami w pracy ojca i dziecka tęskniącego za miłością i czułością rodziców.



„Niania w Nowym Jorku” to opowieść pełna ciętego humoru, a przy tym wzruszająca i na wskroś prawdziwa. To z jednej strony wariacko śmieszny opis licznych perypetii, a z drugiej gorzka satyra na styl życia, w którym wszystko ma większą wartość niż uczucia najbliższych.



Polka w Londynie - Justyna Tomańska

Justyna Tomańska urodziła się w 1975 roku w Ozimku koło Opola. Po maturze wyjechała na 2-tygodniowy kurs języka angielskiego do Londynu, a została tam... 6 lat, nie tylko ucząc się angielskiego, ale także pracując. Była niańką, sprzątaczką, lecz także bezdomną, ukrywającą się przed policją emigrantką. Jednego dnia spotykała gwiazdy kina, drugiego - nie miała co jeść, na pewno się jednak nie nudziła. Jej przeżycia zaskakują niezwykłością, a ich opis szczerością. Poznała Londyn od podszewki. Poznała też swojego przyszłego męża, z którym prosto z Londynu przeprowadziła się... do Madrytu. Obecnie prowadzi firmę zajmującą się oprawą programów telewizyjnych dla największych hiszpańskich sieci, jest projektantką mody, działa w branży reklamowej i pracuje nad nową książką.



Powieść "Polka w Londynie" to "2 w 1", czyli pamiętnik autorki i poradnik dotyczący jej pobytu w Londynie. Jest dowodem na to, że marzenia się spełniają, trzeba tego tylko bardzo mocno chcieć!

Część mam pytanie do wszystkich dziewczyn które były i są au pair. Złożyłam dokumenty miesiąc temu w biurze, które pośredniczy w załatwianiu pracy jako au pair. Jestem jedyna chętna na au pair we Francji. 5 dni temu zadzwonili do mnie że mają dla mnie ofertę (dwójka dzieci 18 tygodni i 3 latka, nie wiem gdzie mieszkają ale dla mnie to mało ważne) , ale rodzina do końca nie podjęła jeszcze decyzji, jeśli coś ruszy biuro ma mi dać znać. Ale tak sobie myślę że skoro się nie odezwali przez 5 dni to pewnie nici z tego. I teraz pytanie jak rodzina do końca nie podjęła decyzji to może się rozmyśleć czy mało prawdopodobne? Czytałam jeszcze na na forum że jedna z dziewczyn była zalogowana na jednej ze stron gdzie samemu szuka się host rodzin. I kolejne pytanie czy zalogować się na jednej z takich stron czy czekać na odezwę z biura? (Bo może biura zobaczy że jestem zalogowana na jednej z takich stron i da sobie spokój z szukaniem dla mnie rodziny).

To czekanie mnie dobija a czekam dopiero miesiąc.

Czesc,

Mam na imie Adriana i jestem au pair w Inckenham. W Londynie jestem od paru miesiecy, ale au pair dopiero od 2 tyg i szukam nowe znajomosci Czy ktos znajduje sie gdzies na moich terenach? Prosze o kontakt to moglybysmy wypasc na babskie zakupy albo poprostu odkrywac Londyn bo duzo ma do zaoferowania

Mam 21 lat i uwielbiam imprezy...kluby itp Kocham kino, kregle, bilard i POZDROZE

POZDRAWIAM a to moje gg 646430 i e-mail <a href="mailto:ada1987pac@o2.pl">ada1987pac@o2.pl</a>

Piszcie, a napewno odpowiem))

PAPAPAPA,

Ada

Moja sytuacja wyglada nastepujaco, moze to zabrzmiec banalnie aczkolwiek mimo wszystko sprobuje dokladnie opisac sytuacje w jakiej sie znajduje.

Moja zyciową aspiracja jest wyjazd do USA, poznanie "innego swiata", kultury, ciekawych ludzi- doskonałym wariantem dla mnie jest wyjazd do USA jako au-pair. Kolejną banalną rzeczą jest to, że marzę o tym od kąd przyjaciółka mojej siostry opowiedziała mi o swoim tego typu pobycie w Stanach (mysle, ze to juz ok. 5-6 lat).

Mam kilka problemów typu:

*rodzice- nie dociera do nich to, ze po maturze nie chce isc odrazu na studia- moze uda mi sie po polepszeniu angielskiego isc na studia do usa?

*za rodzicami ciagnie sie watek pieniedzy- kiedy sprzeciwie sie odetna mi dostep do pieniedzy stad pytanie mniejwiecej o jakiej sumie mowimy chcac wyjechac do stanow (w przyblizeniu)

*ile czasu przed wyjazdem trzeba rozpoczac zalatwianie wszelkich formalnosci.

*angielski- moj angielski jest na dosc dobrym poziomie, chodze na dodatkowy angielski itp. Na przeprowadzanach speakingach itp radze sobie dobrze tyle ze, moja "cudowna" nauczycielka z LO wprost mnie nie trawi czy konieczna jest opinia osoby uczacej j. angielskiego??

*jakie umiejetnosci sa konieczne aby dostac sie do programu (slyszalam cos o plywaniu itp.)



PS: mature mam dopiero za rok, ale na powaznie zastanawiam sie nad w/w wyjazdem dlatego prosze o odpowiedzi na moje pytania i z góry dziekuje.

Chcę wyjechać jako au pair do Stanów. Rynek oferuje mi wiele firm,które organizują takie wyjazdy. Czy ktoś z was załatwiał wyjazd przez firmę GAWO ALBO PROWORK?? Czy macie jakieś zaufane agencje gdzie jest w miarę tanio. Czy im niższa cena tym mniejszym można ich obdarzyć zaufaniem i tym gorsza jest organizacja wyjazdu?

Hmmm… od czego, by tu zacząć… Co tu robię, to chyba jasne Zamierzam wyjechać jako Au Pair, konkretnie do Stanów. Postanowiłam to w zeszłym tygodniu jakoś. Przypadkowo weszłam na jakąś stronę z tym związaną, z ciekawości sprawdziłam, jakie warunki trzeba spełnić i stwierdziłam, że wszystkie spełniam (tylko prawka nie mam, ale nie wszędzie jest to wymagane).



Generalnie mam w życiu pewien zastój ‘czegośâ€™ mi brakuje, przetrząsając wszelkie fora i str. internetowe doszłam, do tego, że chyba właśnie takiego wyjazdu i jest wprost stworzony dla mnie. Przed studiami zastanawiałam się nad tym, ale chyba wtedy nie miałam jeszcze tyle odwagi ani doświadczenia w opiece nad dzieciakami. Zresztą taki wyjazd wydawał mi się jakiś surrealistyczny… Przez 3 lata wiele się zmieniło, studiuję Turystykę a prawie nigdzie nie byłam, strasznie mnie to złościło i działało na mnie z lekka destruktywnie. Studia przestały mnie cieszyć, bo jak można studiować coś, o czym ma się niewielkie pojęcie i tylko słuchać o tych wszystkich świetnych miejscach, które są warte zwiedzenia czy zobaczenia. Przemyślałam wszelkie za i przeciw dość wnikliwie i kilka dni później poszłam do biura w Gdyni dowiedzieć się o szczegóły, spytać o promocję itp. I teraz codziennie po pracy robię listy rzeczy do załatwienia, spisuję dane biur paszportowych, sądów(zaświadczenie o niekaralności), adresy fotografów(kurka, ile fotek musze zrobić: 8 do agencji, 2 do wizy, jedno do paszportu zgłupieli chyba może to jeszcze nie wszystko…hehe ). Fora przeglądam do 4- 5ej rano hehe, sprawdzam przepisy lotniskowe, ile kasy muszę odłożyć, poprosić o wystawienie referencji itp. Strasznie tego sporo, zwłaszcza, że do 28 powinnam wszystkie dokumenty złożyć. Na razie tylko podpisałam umowę, napisałam list i poprosiłam moją przeszłą i obecną pracodawczynię o referencje.

Odnośnie obecnej to cały tydzień zabierałam się do rozmowy na ten temat, żeby ją uprzedzić o wyjeździe, żeby mogła już zacząć myśleć o szukaniu innej opiekunki do dzieci i mimo to, że jest najlepszą ‘szefowąâ€™ jaką miałam kiedykolwiek, to obawiałam się tej rozmowy i jakoś głupio mi było. Dziś po pracy się odważyłam i okazało się, że moje obawy były bezpodstawne Powiedziała, że to świetny pomysł, pogratulowała odwagi, powiedziała, jakby była w moim wieku to na pewno by się zdecydowała na coś takiego i że jej marzeniem jest pojechać na kilka tyg. do Stanów i na pewno to zrobi. Jej facet też dołączył do rozmowy i poparł wszystko, stwierdził, że zbliżające się zmiany trzeba opić i zaserwował po lampce winka.

Ufff czyli jedną z ważnych rozmów mam za sobą, jeszcze rozmowa z mamą(to już takie proste nie będzie, najpierw panika pt.: ”a co ze szkołąâ€ itp., potem 1000 wątpliwości i stwierdzenie, że to kolejny mój „głupi pomysłâ€ lub coś w tym stylu i wreszcie, że rodzeństwo będzie tęsknić i co ze Świętami i po co mi to…heh powiem jej jak przyjadę do domu i wszystko będzie pewne na 99%). Na szczęście mam poparcie mojej przyjaciółki-Emi, (mimo, że będzie strasznie tęsknić) i Marzenki(ciocia i przyjaciółka- młodsza siostra mamy). Poparcie tych osób dodaje mi siły i utrwala w przekonaniu, że robię dobrze

Wyjazd wprawdzie ma się odbyć w okolicach końca sierpnia i początku września, ale może uda się załatwić coś tuż po ślubie przyjaciółki Emilki (po 13 czerwca). Mam jeszcze ślub w sierpniu drugiej przyjaciółki- Myszy(będę chrzestną jej dziecka) i żadnego nie mogę opuścić, dlatego wyjazd musi być odłożony, a szkoda. Postaram się jednak tak załatwić, żeby jechać wcześniej a w sierpniu przylecieć do kraju(wykorzystam wtedy pewnie urlop) na wesele. Może uda się z jakąś rodziną to ustalić, ale wątpię, czyli wyjazd dopiero po 22 sierpnia:/

Generalnie wszystko mam utrudnione, nie mam nawet xera i świadectwa ukończenia szkoły, paszportu przy sobie ani fotek, bo wszystko zostało w domu, pod Warszawą, moja siorka niczego nie może znaleźć i nie rozumie jakie to wszystko dla mnie ważne. Ale Marzenka i Emi czuwają i oferują pomoc



Kończę już pisać…do wyjazdu daleko, będę zdawać relacje jak tam mi idzie zbiór dokumentów i jak w poszczególnych urzędach załatwia się sprawy.

Muszę się jeszcze wyspać, bo zamierzam o szkołę jutro zahaczyć, oni mają chyba moje świadectwo maturalne itp, zrobię też fotki u fotografa póki kasa w portfelu.

Tak się zastanawiam jak wybór rodziny wygląda u Was?

Czy decydowaliście się na pierwszą lepszą rodzinę czy przebieraliście trochę??

Zastanawia mnie to bo jestem na etapie poszukiwania rodziny przez agencje. W swojej aplikacji wyraźnie napisałam że jestem zainteresowana 2 konkretnymi miastami. Niemal codziennie kontaktują się ze mną jakieś rodziny a ja im odmawiam i boje się że w końcu moja agencja się na mnie wkurzy. Nie chodzi o to jednak że to ze mną jest coś nie tak. Ja poprostu chcę byc w jednym z tych 2 miast a zadna z rodzink która się ze mną kontaktowała nie mieszkała w takowych.

Czy ktoś z Was miał podobną sytuacje??