Au Pair 2014

Hej dziewczyny!!!!


Mam przed sobą dziś ważną dla mnie rozmowę, rodzina jest z virgini, ma 2 coreczki 9 i 12 lat obie z napietym grafikiem zajec. Rodzice pracuja na pelen etat w rzadzie. I teraz: chca zebym rozmawiala z ich dziecmi po polsku a one beda odpowiadac mi po ukrainsku, bo ucza sie tego jezyka w sobotniej szkółce. Spedzam z nimi 5 do 6 godzin dziennie. Rodzice mowia ze w zamian moga uczyc mnie exkluziw engish i jak bede pomagala dziewczynkom przy lekcjach to tez po angielsku. Angielski to ich pierwszy jezyk, a ten ukrainski to dlatego ze rodzice host mum sa z ukrainy. Z jednej strony zatanawiam sie czy z nich rezygnowac bo moge trafic na rodzine ktora bedzie mowic tylko po angiesku a nie bedzie zbytnio rozmowna, a oni wydaja sie jak na razie nastawieni na rozwoj otwarci na kultuty. Zdyscyplinowani. Ja wyjezdzam tam bo chce mowic biegle po angielsku. Pociesz mnie fakt ze to dzieci ktore posluguja sie ladnym angielskim i sa staranne. Powiedzcie co o tym myslicie czy to ma w ogole jakis sens? Myslalam nad zaproponowaniem im ukladu jeden dzien po polsku a jeden po angielsku albo polowa czasu w ciagu dnia po polsku a polowa po angiesku. Prosze wypowiedzcie sie jak wy to widzicie?

Hej Obserwuję Was od jakiegoś czasu i postanowiłam się w końcu przywitać. Jestem tegoroczną maturzystką i planuję wyjazd na przełomie lipca i sierpnia tego roku. Jestem w APiA, jestem także rekordzistką w oczekiwaniu na pierwszy match (7,5 tygodnia :O) służę więc wsparciem psychicznym dla tych, którzy stracili wszelką nadzieję Zdecydowałam się także udostępnić do wglądu publicznego mojego bloga z myślą, że może moja historia będzie dla kogoś wsparciem w doprowadzającym do szału czekaniu (<URL url="http://lessoverthinking.blogspot.com/"><s></s>http://lessoverthinking.blogspot.com/<e></e></URL>). 


Przy okazji Szczypiorkowa, wiem coś na temat dwujęzycznych rodzinek bo tylko takowe się do mnie na razie zgłaszają z tym że nie do końca rozumiem w jaki sposób masz być wsparciem w szlifowaniu ukraińskiego - jest to język praktycznie do polskiego niepodobny.. i ciężko mi jest wyobrazić sobie taką polsko-ukraińską konwersację... 

 

wkoncu mam rodzinkę z Ca 1 h drogi do SF ale wciaz sie zastanawiam bo zalezalo mi na duzym miescie jak myslicie czy jedna godzina drogi to duza????szkoda tracic na dojazdy, niby auto bede mogla uzywac ale obawiam sie ze nie wytrwam dlugo w malym miasteczku zgadzam sie ukrainski a polski to nie jest to samo co prawda istnieje kilka slowek poodbnych ale i tak nie zrozumiesz o co im chodzi a oni ciebie. Pracowalam rok z Rosjanami i z Ukrainy i na prawde język  nie jest podobny np kak dila nie brzmi tak samo jak ,,jak sie masz"hahahhaha no chyba ze znasz rosyjski na pozimie chociasz sredniozaawansowanym to dogadasz sie

super Ewelina! A oprócz tego, to są spoko? No nie wiem, sama musisz zadecydować czy Ci to pasuje

Minkin napisał(a):Hej Obserwuję Was od jakiegoś czasu i postanowiłam się w końcu przywitać. Jestem tegoroczną maturzystką i planuję wyjazd na przełomie lipca i sierpnia tego roku. Jestem w APiA, jestem także rekordzistką w oczekiwaniu na pierwszy match (7,5 tygodnia :o) służę więc wsparciem psychicznym dla tych, którzy stracili wszelką nadzieję Zdecydowałam się także udostępnić do wglądu publicznego mojego bloga z myślą, że może moja historia będzie dla kogoś wsparciem w doprowadzającym do szału czekaniu (<URL url="http://lessoverthinking.blogspot.com/"><s></s>http://lessoverthinking.blogspot.com/<e></e></URL>). 


Przy okazji Szczypiorkowa, wiem coś na temat dwujęzycznych rodzinek bo tylko takowe się do mnie na razie zgłaszają z tym że nie do końca rozumiem w jaki sposób masz być wsparciem w szlifowaniu ukraińskiego - jest to język praktycznie do polskiego niepodobny.. i ciężko mi jest wyobrazić sobie taką polsko-ukraińską konwersację... 

 

Nie jestes rekordzistka

Mam pytanie, jak odmawiacie rodzinom po rozmowie na skypie? Jak na razie odmawiałam tylko mailowo, teraz mam dylemat

no też przez maila im odmów tak samo jak tamtym hahaha
 
ja ostatnio rozmawiałam z taka mega beznadziejna rodzina, a wcześniej nie gadaliśmy prze maile tylko od razu sie omówiliśmy na rozmowe wiec nic o nich nie wiedzialam prawie i przez całego skypa się zastanawiałam jak im przerwać, co zrobić itd, ale na szczęście sami skończyli dość szybko hahah

Czaro25 napisał(a):Nie jestes rekordzistka

uff..miło słyszeć..


Dziewczyny, stoję właśnie w obliczu tej najtrudniejszej decyzji i w dodatku mam na nią mało czasu (rodzinka chce abym przyleciała 7.07) i nie wiem co zrobić. Mój największy problem polega na tym, że nie wiem czy to jest mój PM, wydają się być idealni i świetnie się z nimi dogaduję, ich największą wadą jest lokalizacja - DC ale jakoś się z tym jestem w stanie pogodzić. Jestem właściwie na nich zdecydowana ale strasznie się boję (trochę jak kobieta przed ślubem). Stąd moje pytanie, czy gdy znalazłyście już PM to było już tylko szczęście (aż do pożegnań z bliskimi) czy raczej ekscytacja połączona z ogromnym strachem( to uczucie jest mi teraz bliskie). Bo cały czas mam w głowie wyobrażenie o tym, że PM łączy się z ogromną euforią i niczym więcej, stąd moje wahania.. 

Jeszcze nie znalazlam pf wiec nie wiem.


Ale chyba oczywiste, ze z każdą tak ważną decyzją wiążą sie obawy i wątpliwości. Jednak powinnaś być też pewna swojej decyzji

Byłam pewna dopóki nie uświadomiłam sobie, że wyjazd byłby już za 30 dni.. myślę, że to jest główny czynnik wywołujący we mnie lęk.. no nic, prześpię się i jutro podejmę decyzję.