Romanse i historie miłosne:)

ja jakoś nie widzę przyszłości z cudzoziemcem, jakiś romans owszem ale nie małżenstwo

w nastepnym tygodniu lece odwiedzic w Texasie, no, kolege ale kto wie co z tego bedzie Dodam tylko ze Typowym Amerykaninem jest, jeszcze jako poludniowiec ma 3 siostry i 3 braci lol!

sikorkaxx powodzenia Trzymam kciuki!

Dzieki

[quote name="kamyk12"]uwielbiam romanse i historie milosne, ale takie ktore sie koncza pozytywnie![/quote]



Rzadko kiedy one kończą się pozytywnie.. Choć jak się trwa w tym, jest się jakby w innym świecie i nie myśli na pewno o tym, że się skończy. Chwile niezapomniane i oby jedynie pozytywnie wspominane, jeśli się skończyły!

Ja poznałam Amerykana z rodziny latynosów. Jestem z nim szczęśliwa od ponad roku

potraktuję to jako portal miłosny, najwyżej usuną

Moje drogie Panie, jestem 29 letnią kobietą, nie jestem rozwodniczką, nie mam dzieci, teraz szukam pracy. Wcześniej mieszkałam we Wrocławiu, nie ułożyło się i musiałam wrócić do rodziców, historia jak każda inna, z małymi elementami dramatu. Szukam kogoś ciepłego, miłego, z poczuciem humoru, bez depresji i innych chorób psychicznych, kogoś kto cieszy się życiem i kotrzysta z niego. Aha i żeby nie zdradzał, jestem atrakcyjną kobietą i chciałabym, żeby ta osoba też o siebie dbała

No to skoro już zaczęłam się ZNOWU tu udzielać (jest tu jeszcze ktoś kto mnie pamięta?) to się pochwalę, że mój hiszpański romans trwa już 2 lata i 10 miesięcy

Obiecywałam na pierwszej stronie tego wątku, że próżnować nie zamierzam i słowa dotrzymałam!

zamarł wątek nt romansów i historii miłosnych, więc go troszkę odświeżę. Nie chciałabym się jednak rozpisywać o mojej niespełnionej miłości, której doświadczyłam na wyspach, chciałam natomiast poruszyć kwestię: au pair a zapraszanie gości do domu.
Otóż mam swoje lata już-skończyłam studia i po studiach wyjechałam jako au pair. Niedługo zamierzam skończyć z tym i zostać na wyspach, znaleźć pracę i zacząć normalnie żyć.
Dlaczego nie żyję teraz normalnie? otóż mam mnóstwo znajomych w okolicy, zarówno koleżanki jak i kolegów.Niestety nie mam pozwolenia rodzinki na zapraszanie kogokolwiek do domu. Do domu to nawet za dużo powiedziane- mieszkam pod jednym dachem z rodzinką, ale mój pokój nie jest połączony z domem -mam oddzielne wejście do siebie z zewnątrz. więc nie rozumiem w czym problem- ale nie. Dyskusja na ten temat zanim się tylko rozpoczęła już została zamknięta. Więc moje życie towarzyskie jest martwe jak ta żaba rozjechana na drodze. Czasem liczyć mogę na gościnność moich znajomych i zawitać w ich progi, pragnąc zabić nudę, która mnie otacza 7 dni w tygodniu. Jednak nie godzi się z moim wychowaniem ciągłe narzucanie się komuś i prześladowanie. "Jesteś silna-jeszcze te kilka miesięcy wytrzymasz!" powtarzam sobie.
Dziś jednak, w te piękne niedzielne popołudnie zrodził się we mnie dylemat moralny: otóż mój podopieczny-12-letni młodzieniec ma już dziewczynę i spotyka się z nią regularnie. Co weekend spotkanko-to tu, to w domu teściów. Jacy oni są wtedy szczęsliwi widząc radość swojego syna z "sympatią". A we mnie biją się myśli te moralne  i te mniej moralne. 12 chłopak zaprasza do domu swoje dziewczyny, a mnie ponad 2x starszej osobie nie wolno zaprosić nikogo-"bo to niemoralne" kiedyś usłyszałam.

Dziewczyny, jak wy to robicie, że poznajecie tubylców? Imprezy? Kursy językowe? Czy jest jeszcze jakiś inny sposób? Na palcach jednej ręki mogę policzyć znajomych stąd w wieku zbliżonym do mojego, a jestem tu 4 miesiąc.