Sol - OSZUKAC PRZEZNACZENIE!

oj, Sol, z dzieciakami tez sie mozna rozwijac - ja sama sie na przyklad ostatnio zaczelam zastanawiac nad praca szkolnego asystenta

dzieciaki rozwiajaja wyobraznie - a dla artysty (jak ja 8) :twisted: ) to bardzo wazne, jesli nie najwazniejsze



pracy gratuluje kolezanka we Wrocku robila staz w Skarbowce i tak sie spodobala, ze ja wzieli pozniej no i sobie juz trzeci rok robi

No Emi pomyslalam o tym co napisalas i znow musze ci przyznac racje :wink:

Jak bylam we Francji to przez dwa tygodnie wiecej projektow zrobilam niz kiedykolwiek wczesniej, a wszystko dzieki 11 letniej dziewczynce ktora uwielbiala projektowac i co wieczor do mnie przychodzila i razem rysowalysmy :lol:

Fakt ze pod wzgledem artystycznym mozna sie z dziecmi bardzo rozwinac, ale oczywiscie zalezy to tez od dzieci z jakimi pracujesz i ich wieku bo z niemowlakiem to z wlasnego doswiadczenia wiem, rozwiniesz sie tylko pod wzgledem "bycia dobra mama"

:wink:

I ja tez uwazajac sie za urodzona artystke, nie wyobrazalam sobie zeby cos "normalnego" studiowac i jeszce na dodatek w biurze pracowac-dramat!!!

A teraz dorastam, inaczej na to wszystko patrze i uwazam ze wszystko sie w zyciu moze przydac, i wiem ze o wrodzonym "artyzmie" nie zapomne bo po prostu moja szalona dusza mi na to nie pozwoli :!:

Sol, mnie sie nigdy nie zdarzylo pracowac z niemowlakami i naprawde mysle, ze by mnie szlag trafil z takimi maluchami - dlatego mam juz trzeciego z rzedu osmiolatka takie sa NAJLEPSZE

Czytam sobie wła?nie moja historie au-pair i nie mogę uwierzyć ze ja to wszystko przeżyłam!!! Ile wtedy się działo!!! Ile emocji -raz mega rado?ć i optymizm a raz totalny dol...Dzi? wydaje mi się jakbym to nie moja historie czytała, jakby to była ksi?żka która nie ma nic wspólnego z życiem...naprawdę nie wierze ze tak wygl?dało moje życie i to jeszcze kilka miesięcy temu!!!

Ile tam było dziwnych akcji: z jakim? starym zbokiem który mnie napastował w moim ukochanym Hennessis, z "Prostytutkami" na których punkcie później oszalałam i tak zostało mi do dzi?, z s?siadem który był mega przystojny-ze juz nie wspomnę jego oczu...ach, wspomnienia...wakacje dzikie i tez nie obyło się bez przygód...a potem jeszcze życie w Wawie i cały ten koszmar... Jestem z siebie dumna ze udało mi się to przeżyć i nie zwariować ))



A teraz czeka mnie rok ciężkiej pracy, w miedzy czasie szkoła i mnóstwo innych zajęć i oby my?li o opuszczeniu tego kraju uciekły wreszcie w dal...i już planuje weekend w Zakopanym w wakacje, koncert Linkinów i Redhotów na stadionie ?l?skim i w końcu zacznę żyć a nie tylko istnieć!!!



I wiecej mnie tutaj-na mojej historii-nie uslyszycie, bo ona sie po prostu skończyla...troszke smutno, ale zaczynam cos nowego, mam nadzieje ze rownie poruszajacego!!!



http://www.fotolog.com/belikesol/ - tutaj mnie teraz szukajcie :wink:

Kiedys bede miala czas, to przeczytam cala historie, poslucham sie Emi i dowiem sie, co przezyly starsze kolezanki.

Teraz znowu Polska, rozumiem? No to powodzenia. Wazne, ze dobrze to wszystko wspominasz.

HA!!!



I tak sie przemadrzalam, ze moja historia sie tutaj juz skonczyla, a tu prosze - cos mi sie zdaje, ze ona sie dopiero zacznie!!!



I oby)) Bo przeciez cos w zyciu robic trzeba - dlaczego nie au-pairowac???

(wady poki co pomijam))



Trzymajcie kciuki - zeby moja historia nie musiala sie juz nazywac "sol-oszukac przeznaczenie"

Wlasnie o to kciuki trzymam i dlatego w innym temacie dostalas opieprz. Do Norwegii, albo ewentualnie Finlandia/Szwecja lub Dania z powrotem - nigdzie indziej sie nie wybierasz moja droga!

Kurde Emi-to nie jest takie łatwe!!!

a kto powiedzial, ze latwo bedzie?

zabieralam sie i zabierala, sol w koncu dokonczylam twoja historie. zawsze gdzies tkwilam albo musialam isc. wkurzylam sie i skonczylam czytac. ty to masz pomysly. a myslalm ze ja mam 100 na jedna minute :lol: