wyjazd od razu po maturze - tak czy nie ?

Właśnie, to jest najlepsze, że nikt Cię tam nie będzie siłą trzymać i w każdej chwili można wrócić do domu.

A co do spontaniczności - to też ją uwielbiam Chyba wszystkie moje najlepsze decyzje były niespodziewane, zwłaszcza dla mnie samej

JA tez zdania nie zmienie co do wyjazdu (no chyba ze mnie tam nie beda chcieli albo zamkna granice) ale jak z kim rozmawiam i mowi ze nie wyobraza sobie ze mnie rok nie bedzie to mi sie smutno robi albo tak ide tym swoim miasteczkiem, mowie wiekszosci dzien dobry, czesc i ogladam to wszystko czego moze juz za kilka miesiecy nie zobacze to tak sciska serducho lekko

Ale jednak to moje zycie, moje marzenia i nie zamierzam rezygnowac :mrgreen:

Mam to samo. Od jakiegoś czasu tak spaceruję po tej mojej mieścinie, której zwykle miałam dosyć, a teraz tak inaczej na nią patrzę... widzę więcej ładnych miejsc, niż wcześniej. Chociaż co do ludzi to nadal cieszę się, że ich opuszczam. Przyjaciół tutaj mam niewielu, ciężko znaleźć kogoś normalnego na tym zadupiu :roll: Za to wielu jest porozrzucanych po całej Polsce i większość czasu to na gg gadamy, więc dużej różnicy dla nas nie będzie czy wyjadę, czy nie xD



Ale rodziców będzie brak, oj tak :wink:

Ale jak nie teraz zaczniemy walczyć o nasze marzenia, to kiedy?

Ja juz od dawna darze do spelniania marzen

Zaczelam od tych malych i pnę sie ku gorze 8)

To najwazniejsze jeszcze przede mnie...

Ale mam nadzieje ze juz tak od powiedzmy polowy sierpnia bede mogla powiedziec ze sie spelnilo...

Jak tak patrze pod perspektywa wyjazdu na wszystko wokol to wydaje sie takie ladniejsze, ludzie milsi, serdeczniejsi

Zdecydowanie

Ja o dłuższym pobycie w Londynie marzyłam od dawna, ale byłam pewna, że uda mi się dopiero po studiach, a tu taki genialny spontan (głównie dzięki mamie, która mnie namówiła xD) Ale w spełnienie tego marzenia też uwierzę dopiero jak zacznę się pakować i będzie naprawdę blisko do wyjazdu. Chociaż stres jest... może nie przed samym pobytem, ale przed ewentualnym rozczarowaniem i chęcią powrotu do dom :wink:

pierwsze slysze ze mama namawiala zawsze dziewczyny pisza ze sa przeciwni

Mam bardzo udanych rodziców

Z jednej strony martwią się cholernie, ale jak przychodzi co do czego, to starają się myśleć po kątem moich pasji i zainteresowań i namawiają do chwytania szansy na życie

nic, tylko pogratulowac rodzicow

tez właśnie tak stwierdziłam...to "nowe" co poznam zastapi mi "stare"... Ja nie chcę wracać tylko tam zostać w koncu po to tam jade...gdybym wiedziała,że nie wytrzymam to bym sie nawet nnie pakowała

z miastem,ludzmi mam tak samo-zawsze miałam dosyć a teraz troche mnie sciska,chociaż juz chcę opuścic tą dziure i wszystkich crazy sasiadow-sa straszni,zawiść i wogóle. Przyjaciól tez nie mam aż tak wielu,wielu znaomych ale przyjaciele za to sa prawdziwi i żal tego będzie.

ze stresem tez mam podobnie.Nie boje się samego wyjazdu tylko taka obawa "jak to będzie"a marzenia trzeba gonic

Ja się długo zastanawiałam. Z początku miałam pewne obawy , ale co tam ! Jadę zaraz po maturze i prawku .

Studia jak studia kiedyś się zrobi, trzeba wykorzystać szansę i przeżyć tą fajną przygodę w życiu a nie skazywać się z góry na monotonię Teraz nawet po studiach nie łatwo znaleźć pracę. Moi rodzice popierają mnie , zresztą jak zawsze są ze mną. Ale , co racja to racja - to jest indywidualna sprawa każdej z nas.