Au pair, a charakter samotnika

no właśnie zbyt nie ma... jedna miała przyjechać w czerwcu, ale jeszcze jej nie ma - zobaczymy mam nadzieję, że wreszcie jednak się pojawi no tak tak, czasami wypada pojechać, nie wolno się tak izolować całkowicie no al ogolnie jestem zadowolona !

Ja miałam ten problem z hiszpańską rodziną - chcieli mojej obecności 24 godziny na dobę, ale nie czułam się z nimi najlepiej.

Ja z moją włoską host rodziną miałam na początku tak, że hostkę bardzo raziło moje samotnictwo. A raczej fakt, że zamiast swój czas wolny spędzać z jej wspaniałymi dziećmi wolałam iść na miasto, plażę, spróbować kogoś poznać itd. Może nie mam do końca charakteru samotnika, ale mam bardzo wyczuloną przestrzeń prywatną. Dla mnie bycie aupair to zwykła praca, kończę moje godziny i chcę robić to co mi się podoba, nawet siedzieć sama w pokoju.

ja tam siedzę w pokoju cały czas, czasem się z kimś spotkam, raz na 2-3 tygodnie i nikomu z mojej rodzinki nic do tego. Kiedys jej powiedziałam, że taka jestem i spoko

Ja jestem już tydzień we Włoszech i powiem wam, że bardzo mi brakuje czasu dla siebie...dzieci idą spać ok 21-22 a jak nie śpią to czuję się w obowiązku pomagać hostom. Ich poprzednia au pair bardzo się z nimi zżyła i traktowali ją jak naprawdę członka rodziny i wiem, że oni chcieli by mieć i ze mną podobne relacje..nie to, że mam coś przeciwko, ale dzieci czasem tak dają w kość- są rozkapryszone i strasznie głośne, że po prostu muszę odpocząć od tego hałasu ( nigdy nie słyszałam tak głośnych dzieci!!!) Na szczęście niedługo idą do szkoły to będzie trochę więcej czasu dla siebie a tymczasem postanowiłam, że jak naprawdę będę potrzebowała chwili dla siebie to nie będę się krępować iść do swojego pokoju..

A czy uważacie, że dobrym pomysłem jest napisanie w liście, że mam charakter samotnika i bardzo lubię ludzi, ale wolny czas często spędzam sama? Wolę nie udawać kogoś, kim nie jestem, a po przyjeździe nie natrafić na osobę, która będzie mnie ciągle gdzieś zapraszała i starała się spędzać ze mną wieczory przy telewizorze, aktywnie. Wolę sama. Oczywiście nie mam nic przeciwko, żeby coś zrobić raz na jakiś czas, ale osoba, która wyobraża sobie, że Au pair umili jej czas, będzie jej ciągle coś opowiadać i aktywnie spędzać czas między ludźmi lub szerszym gronem jej rodziny, nie weźmie osoby, która napisała, że jest samotnikiem, a ja po przyjeździe będę miała raczej swobodę.

Kurde, ja na przykład nigdy nie zaglądałam do tego wątku, bo nie mogę powiedzieć że mam charakter samotnika. Lubię ludzi, lubię się z nimi spotykać, ale też... tutaj będąc au pair gdy kończe pracę, czyli po 19, przed 20, idę do swojego pokoju i szczerze... hości mnie zapraszają, ciągle słyszę, że przecież tu przyjechałam żeby szlifować angielski, żebym nie siedziała u siebie w pokoju, ale ja mam takie samo podejście jak Wy.

Kończę pracę, po kilku godzinach z dziećmi, które gadają jak najęte, mam full angielskiego i dość wszystkiego. Dlatego te jedyne 2 godz "po", chce spędzić gadajac sobie przez skajpa, siedząc na jakimś portalu, oglądając jakiś fajny film etc. Nie chce mi się z hostami oglądać filmu, bo dla mnie to żadna przyjemność oglądać film, którego nie rozumiem w 100 % i niekoniecznie musi być w moim guście. Zresztą, po pracy też uważam że to jest mój absolutnie prywatny czas, mam 23 lata i serio... jestem wieczorami zmęczona, chce troche odpocząć od host family a nie siedzieć z nimi od rana do nocy. Wiem, że oni raczej by oczekiwali żebym z nimi przesiadywała itd, ale ja chce też robić coś dla siebie, a nie być pełnodyspozycyjna od rana do nocy.



Wystarczy że z nimi mieszkam i spędzam cały tydzień non stop, widując się każdego dnia.

Myślę, że warto to zamieścić ale może nie pod słowami "mam naturę samotnika" tylko tak jak ja napisałam, że bardzo ważna dla mnie jest niezależność. I takim oto sposobem znalazłam rodzinę która też ceni sobie niezależność i nie mamy z tym żadnego problemu. Jak chcę siedzę sobie u góry i oglądam tv z nimi a jak nie mam ochoty to wstaję i wychodzę i nikomu z niczego się nie tłumaczę. I nikt nie ma do mnie żalu, że spędzam czas albo sama ze sobą albo po prostu ze znajomymi. Jedyne co im mówię to np. że wrócę późno i żeby nie martwili się o alarm bo uruchomię.. i tyle.