JoJo2525-historia z tej ziemi

ach ci cudowni hoscia nie mozesz jednak sprobowac zapisac sie chociaz na 1 kurs?

on tak codziennie biega, plywa itp?ja zazdroszcze mu zapaluale juz Tobie nie

Moj host jak siedziala z dzieckiem to z nia nic nie robil tylko przed tv i ogladali jak miala 6-7 miesiecy, ja ja zabieralam na spacer itp, i on sie dziwil jak si emozna zmeczycale on si enie opiekowal godzine i ona szla spac na 2-3 godziny a pozniej mam jej przychodzila wiec razem siedzieli, ale hostka rozumiala, bo sama au pair bylachociaz starala sie byc sprawiedliwa, bo mialam pilnowac bachorka do 13 i pozniej wieczorem od 18, ale ze zaczynalam przed 18, to konczylam o 12.30 wiec spoko!jak sami nie widza to tzreab czasem im pomoc!no a co dla nich jest proste?bo wg. mnie to oni wogole zrobia problem, tam gdzie go nie ma, taki charakter juz maja hoscinie wszycy oczywiscie

nie wiem sama, ciagle nie mam czasu, moze dzis cos znajde, zeby opisac lepiej " wlasna historie"

Ja wiem ze to wszystko dziwnie wyglada, ale moja hostka- niedorajda, nie da sobie rady sama wieczorami. Ach musze napisac cos wiecej. a teraz uciekam.

ok moze tak pomalutku zaczne pisac jak to wygladalo od poczatku, jesli chodzi o moje operkowanie.

Na sam poczatek, sam poczatek

Na rok przed matura, pierwszy raz uslyszalam o tym calym programie, a na bardzo dlugo, przed tym czulam, ze Polska nie jest miejscem dla mnie, od zawsze tak wlasnie czulam, i wiem, ze roznie ludzie na to patrza, ale ja o sobie moge powiedziec, bez zadnego problemu, ja nigdy nie bylam, nie jestem i nie bede patryjatka, nic nigdy nie czulam do swojego kraju, cale zycie sie tam przeuczylam, a na wakacjach zamiast odpoczywac, ostro zapierdzielam, jak nie w niemczech na polu, to gdzie indziej, zeby miec wlasne pienadze. Tak wygladalo moje zycie. A zreszta zawsze mialam to uczucie, ze nie jestem w miejscu, w ktorym chce byc. I tak jak uslyszalam o programie, tak juz wszystko bylo dla mnie jasne, i kilka lat jeszcze postudiowalam, dwa na jedne, trzy na innej uczelni,zrobilam licencjat i wybylam.

Wiec jak widzicie, ok 6 lat myslam o wyjezdzie, myslalam? ja marzylam o tym, i tylko ja wierzylam, ze wyjade( cala reszta uwierzyla na ok pol roku przed) i zlozylam papiery i zaczelam szukac rodziny.

Mialam rozne potrzeby, rozne punkty do zrealizowania, rozne wymaganie, ale przede wszystkim chcialam, zeby moja host -rodzinak, to byli ciepli, rodzinni, kochajacy sie( i swoje dzieci oczywiscie) ludzie, chcialam male dzieciki, i nie myslalm, ze moge miec tylko jedno, bo dostala mi sie trojka.

Raptem pare dni czekalam na rodzine, San Ramon California-hymmm, ale bylam przerazona iloscia dzieci, ze blizniaki maja 4 miesiace, ze dziewczynka ma niecale 2 lata, ze sa jeszcze dwie corki z pierwszego malzenstwa, ale one tu nie mieszkaja, wiec stwierdzilam odbede rozmowe( balam sie jej jak diabli), i pozniej poczekam na inne oferty. Od pierwszej, jednak, rozmowy( odbytej w lazience, na zimnych kafelkach, ze sterta kartek z pytaniami, i rodzina pod drzwiami, zaskoczana ze jak tak gadam po angielsku-hihi) wszystko bylo dla mnie jasne, chce ta rodzinke, bo ogolnie znam sie troche na ludziach, a ci spelniali wszystkie moje " warunki".

Po jakims czasie znalazlam sie tutaj, dowiedzialam sie, ze jest tu "Jakas Iza z Polski, tez au pair", i tak sie poznalysmy( pamietam wyszlysmy sobie na przeciw, zobaczylam jakas LASKE ze smiesznym zoltym wozkiem dzieciecym) i to byla Iza-Ibiza-hihi. Moje pierwsze wielkie SZCZESCIE tutaj. Ok to by bylo tyle na dzis bo trzeba spac cdn.....

to długo się zastanawiała? nad wyjazdem mam nadzieje ze ja szybcie zrealizuje te marzenie zwi?zane z wyjazdem :twisted:

a o patryjotyźmie nie będę cię po uczać bo to twoja sprawa :wink:

zostawie to naszej polonistce do skomentowania :wink:

hahaha ja tam nie musze sie z niczego tlumaczyc, w Polsce ja mam tylko Rodzine, nic mi ten kraj nie dal, jest mi zupelnie obojetny, ale zycze Polsce wszystkiego naj, mi dobrze poza, i od zawsze tak bylo, i co poradzic, tak jest i tyle. NIe mam zadnych wyrzutow sumienia, i nie mowie ze tu jest moje miejsce, tylko , ze juz wiem po wyjezdzie, ze tam na bank nie.

jaka kochana !dzieki ,az sie zaczerwienilam

a tego wozka to jeszcze sie czasami wstydze



gadalam z mama i dzieciakami dzis smiechowi sa na maxa .

I z mr concord tez ))

tej chyba slonce wychodzi !

musimy pogadac o bibliotece ,zabralam tam malego dzis ,pozniej starbucks ,przypomnij mi ...

ok lece bo jeszcze 3 kwadranse do pobudki malego .

list z kara nie przyszedl jak na razie



co do owego patriotyzmu ? ja czuje to samo ,nie bede udawac ze kocham swoj kraj nad zycie bo inaczej by mnie tu nie bylo .co nie oznacza ze nie wierze w milosc do ojczyzny osob ktore wyjechaly ,za malo czasu zeby sie rozpiywac.

Ha ha no pewnie Iza, ja tez tak mysle, kazdy ma prawo czuc tak jak czuje, a ja czuje wlasnie tak, mam szacunek, do Ziemii, do ludzi,ktorzy walczyli za nasz Kraj, i ogolnie do ludzi, co nie znaczy, ze musze czuc i myslec tak jak oni.

I to tez nie znaczy, ze kocham Ameryke, i juz sie czuje amerykanka- nie nic z tych rzeczy, ale musze przynac, zycie tutaj jest proste i przyjemne-odpukac. Sasiedzi nie wtracaja sie w twoje zycie, ludzie sa pomocni, i przyjaznie nastawieni, na ulicy czujesz sie dobrze we wszystkim, w Polsce, kazdy zjedzie cie od gory do dolu. Ok wiedomo ze sa odstepstwa od wszystkiego, ja w Polsce zawsze czulam sie zle, a tutaj odzylam, bo znalazlam wszystko, czego barakowalo mi we wlasnym kraju.

A ogolnie duzo by pisac, a po co? kazdy ma swoje zdanie na ten temat, moje jest takie, i nie bede nikogo do siebie przekonywac, bo nie oto chodzi.

A z innej beczki, pracowlam dzis 11, 5 godz-uffffffff, na cale szczescie dzien pracy juz za mna, niech ta wyprzedaz juz sie zakonczy, bo kazdego dnia jade na przetrwanie.

ludzie co za dzien, moge tak siedziec i sie nie ruszac przez dwie godziny, jestem padnieta, dwa spacery, z blizniakmi , pozniej z Sabrina, pozniej 1,5 godz w ogrodzie, ach, ale przynajmniej pogoda piekna, i juz nie pada.

Ach jutro wyprzedaz, moja hostka jeszcze dwa dni bedzie zajeta i wszystko mam nadzieje, wroci do normy, bo juz padam na pysk, caly czas sama musze sie dziecmi zajmowac-dooossyycc. I na nic nie mam czasu ostanio, aby do lepszego jutra.

hej Asia

nawet nie wiedzialam ze masz swoja historie.. ale fajnie

pisz dalej, ja jestem bardzo ciekawa



mam to samo co ty, bo nqjpierw zachorowala nam sprzataczka, a potem hostka

przejelam ja wszystko, ale wczoraj wrocil z deleacji host i juz bedzie z gorki

Dzici mqm slodkie, ale mimo wszystko jest ich 4



na szczescie weekend



tylko nie daj po sobie jezdzic, bo jak na poczatku pozwolisz- beda cie wykorzystywali coraz bardziej i bardziej. tak jak dzieci



zarabiasz grosze, nie jestes pracowniekiem, tylko operka, walcz wiec.

wiesz to tez nie tak, ze oni siedza i nic nie robia, a ja zapierdzielam. Ale juz sie powoli konczy, wszystkie rzeczy juz pojechaly na wyprzedaz, jutro wyprzedaz, zwioza to co zostalo do domu i koniec, ufffffff, pozniej troche luzniej bedzie, bo ona ma straszne wyrzuty sumenia, ze tak malo czasu spedzila z nimi ostatnio, dzis prawie nic, caly dzien bylam sama. Jestem na maxa padnieta, ale pojedziemy z Iza do kina, odbijemy sobie- a co ?

Takie zycie au pair, raz lepiej raz gorzej, a z tyloma dzieci, to juz sama najlepiej wiesz jak jest.