MONIKA. MOJA HISTORIA.

A pamietasz, co Ci na koncu powiedzialam. A zrobmy jeszcze jakies zdjecia, te upublicznimy tylko w wersji czarno-bialej. :twisted:

Ej, no bez przesady, bylysmy boskie mimo 40 stopni na dworze i 50 w podziemiach. :evil:

ja to tylko tak profilaktycznie hehe

alez wiem ze super laska jestem i wogle skromna tez :lol: tylko czasem kamera nie odzwierciedla calego mojego uroku i oczywistego piekna... ;-)



aha mialas racje co do tego mojego zdjatka na ktorym sie wspinam na kamole - swietnie sie usmialam z wlasnej miny buahahaha

Czuje sie strasznie dziwnie. Wypelnilam dzis papiery z ... o koncu roku, wlasciwie dwoch lat. Wypisalam, kiedy chce wracac do domu. Hosci mysla, ze wracam, a co ja mysle..?



Przed tym dlugim weekendem, piec dni temu powiedzialam hostce. Tom nic nie wiedzial. Dzis wrocilam z obiadu na miescie, wchodze do kuchni na nasze pogaduszki z hostem, a on, "Monka, I respect your decision about going home, but I just want to let you know that I'm really sad about that." Geee. Naprawde jest fajowy i mamy super kontakt.



Ogarniaja mnie wszelakie uczucia. Od euforii po dol. Jestem zmeczona zyciem na emigracji, jestem zmeczona Stanami, rutyna i codziennoscia, ktora znam na pamiec. Z drugiej strony nie moge sobie pozwolic, zeby teraz, kiedy zaczynaja spelniac sie moje najbardziej szalone marzenia, odpuscic. Nigdy bym sobie tego nie wybaczyla.



Wiem skad te porypane mysli w mojej glowie, od trzech tygodni nie biegalam, nazbieral sie szit w moim mozgu. Jutro zrobie podwojna dawke, mam nadzieje, ze mi sie odmieni...



Monka, I'm gonna miss you so much.

Poplacze sie no!

DZiewczyny,nie płakać,no!

tak czytam post monki, gadam na GG z kumpela ze studiow i mam to samo co monka! tez nie plywalam ani nie bieglam od jakiegos miesiaca. i w glowei rpzestawia mi sie rowno, jeszcze pisze mie kiedy prztjezdzam bo sie hajtai mnie zaprasza na wesele. nudzi powoli mnie ameryka. jestem tu dopiero pol roku, a co powiem za poltora?? niechce wiedziec!!!

do



du



py





teskno

bylejako

mam dola



uswiadomilam sobie wiele przez Monki wyjazd.

kiedys tez wyjade i co bedzie wtedy z calym moim zyciem tu?

Monka,takie życie jest-czasami każda chwila jest lepsza od poprzedniej,a czasem...masz ochote schować się przed całym ?wiatem jak najdalej od problemów,jak najdalej od wszystkiego.Ale jestes silna i przetrwasz to wszystko-dobrze o tym wiesz!Masz swojego amora,dzieki któremu masz powód by cieszyć się życiem i który jest obok-mimo tego że czasem jest do dupy-mimo wszystko...Buziaki :wink:

Life does go on.



ja tak wiele sobie uswiadomilam.

nic nie trwa wiecznie.

przemijamy.



i kilkoma takimi innymi tekstami mam ochote rzucac.



ale - above all- bycie dobrym czlowiekiem, realizacja SWOICH zamierzen i celow. I bedzie dobrze.



buzi

Po poltora roku zobaczylam tate. Przylecial dzis do mnie na trzy tygodnie. Od jutra zaczynam wakacje i bylby to zajebisty czas, gdyby nie fakt, ze mama mojego chlopaka umiera. Nie umiem skakac z radosci, kiedy wiem, ze komus kogo kocham wczoraj powiedziano, Ze niebawem straci mame, ze chemia ani jakiekolwiek leczenie juz nie pomaga, juz nie pomoze, ze nalezy go ot zaprzestac i poczekac na smierc.

Miotaja mna paryszywe uczucia. Ja pierdole, chcialabym miec 5 lat. :roll: