MONIKA. MOJA HISTORIA.

jak juz wszytskie dzwonimy to ja we wtorek bede dzwonic :lol: tylko o kotrej to zabij niewiem. i ktorego czsu :lol:

znowu strone zazynam :lol: :lol:

monika..laduj baterie w telefonie i chlopa ostrzez, ze ma sie uzbroic w cierpliwosc

OK.

Mamy dzis takie zrabane humory z moim chlopem, ze brzuch mnie normalnie boli, tak sie lalismy. :lol: Nawet nie wiem, co na nas tak zadzialalo. :wink:

Napierniczamy, nie wiem, z czego i dlaczego. :twisted:

Juz mu objawilam, ze skoro tak sie razem zachowujemy, znaczy, ze jestesmy sobie pisani, bo dotychczas takie "fluidy" mialam tylko z bracholami i w domu, jak akcje odchodzily. :lol:

monka, ja przedzwonie jutro lub w tygodniu. lece wlasnie na kolacje ...moj lotnik wrocil..

milej niedzieli..ps. tylko nie peknij ze smiechu

Co do dzieci ja nie nienawidze, to za duze slowo.

Lubie sie do nich tulic, wtedy miekne.

Ale cholernie mnie MECZA!!!!

Stad tez podejscie do przyszlych wlasnych pociech-nie chce!!!

Jak narazie...

A au pairka juz jestem 13,5 miecha (liczac z NL).

Jutro mija moj rok w Danii.

Zostalo mi jeszcze pol roku :roll:

Zyczcie mi wytrwalosci...

tak marta..zyczymy tego tobie i sobie heh, kazdemu sie przyda..

Boze, Boze, Boze, dlaczego nie jest latwo decydowac, wybierac drogi, zyc.

Oto zostaje mi dana szansa.

A ja nie wiem... Nie jestem pewna... Trzese sie normalnie z wrazenia.

Nie pytajcie mnie, co. Gadac nie bede z nikim. Nie czujcie sie urazeni. Musze sie ulezec z tym.

Ta decyzja to wiecej niz matura, studia, wyjazd do Stanow, jako operka. To mega skok, a ja nie wiem czy moge, czy dam rade, a wreszcie, czy nie bede zalowala...

Kurwa mac, dlaczego tak trudno o sobie decydowac.

ok.. przeczekamy.. ale juz mi jedna mysl do glowy przyszla.. :wink:

wychodzisz za maz ???